เรื่องนี้เขียนมานานแล้วประมาณ2อาทิตย์ เริ่มเรยดีกว่า.... อีกไม่กี่นาทีก็จะขึ้นวันใหม่แล้ว ฉันออกจากบ้านมาเพื่อไปส่งปู่ของฉันที่โรงพยาบาลจุฬาฯ ระหว่างทางที่ขับรถไปโรงพยาบาลนั้น ถนนในกรุงเทพฯไม่เคยหยุดเลย รถยังคงวิ่งอย่างต่อเนื่องไม่ขาดสาย แสงไฟบนทางด่วนส่องผ่านเข้ามาภายให้รถ ชวนให้นึกถึงบรรยากาศของถนนต่างจังหวัด ฉันถึงโรงพยาบาลเวลาประมาณเที่ยงคืนกว่าๆจนเกือบจะตี1 เมื่อลงจากรถบรรยากาศเริ่มหนาวเย็น ฉันคิดในใจว่ากรุงเทพฯมีลมหนาวแล้ว คืนนั้นฉันอยู่โรงพยาบาลตลอดทั้งคืน... เวลาล่วงเลยผ่านไปปู่ฉันยังคงนอนอยู่ในห้องฉุกเฉิน ดูเหมือนว่านิสิตแพทย์ยังคงมาเรียนกันอยู่ และผู้ป่วยยังคงเข้ามากันเรื่อยๆ แต่ยังไม่มีใครอาการหนักมาก ตี2ครึ่งแล้ว ฉันเริ่มรู้สึกไม่ไหว ฉันกลับมานอนที่รถ อากาศยังคงเย็นสบาย ลมหนาวผ่านเข้ามาทางหน้าต่างของรถ ทำไมมันช่างเย็นอย่างนี้นะ ฉันนอนหลับๆตื่นๆตลอดจนเกือบจะ6โมงเช้า เมื่อฉันลืมตาขึ้นมาได้สักพักรถไฟฟ้าก็ผ่านหน้าฉันไป กระรอกบนต้นไม้ก็วิ่งไปวิ่งมา ส่วนนกพิราบในสวนลุมก็บินวนไปวนมาดูแล้วเพลินตา ต้นไม้ในสวนลุมก็ช่างเขียวชอุ่ม และอากาศยังเย็นสบายเหมือนเดิม และเหมือนจะมากขึ้นเล็กน้อย เช้านี้เป็นเช้าที่ฉันไม่เคยเห็นมานานมากแล้ว อยากให้กรุงเทพฯมีอากาศแบบนี้ไปนานๆจัง... ฉันได้กลับบ้านเวลาเกือบจะเที่ยงแล้ว ในสภาพที่โทรมสุดๆ และปู่ของฉันก็ดูเหมือนจะไม่ไหวเช่นกันเพราะไม่ได้นอนตลอดทั้งคืน.

Comment

Comment:

Tweet

ขอบคุณมากค่ะ ^^

#2 By nybu on 2010-11-08 22:56

เอาใจช่วยนะครับ
ป๊าผม 86 แล้ว(อายุอาจจะใกล้ปู่คุณ)
เพิ่งป่วยหนัก และ ผ่านมาได้
ผมก็เอามาเขียนไว้เมื่อ 2 entry ก่อน
ได้กำลังใจเพื่อนๆในนี้เยอะเชียว
เอาใจช่วยครับ
ขอให้เข้มแข็งทั้งคุณปู่และคุณเองครับ